ஆசான்

வாழ்கையில் பல நபர்கள் வந்தார்கள்
ஆசிரியர்கள் என்ற பெயரில்
எனக்கு நல்லுரைகளை போதிக்க .....
ஆனால் ஏற்று கொள்ள முடியாது தவித்தது என் மனம்
காரணம் அவர்கள் கடைபிடிக்க முடியா ஒன்றை
என் மேல் திணித்ததால்....
அதனாலோ என்னவோ
அவர்களை வெறுத்த என் மனம்
உன்னை மட்டும் ஏற்று கொண்டது
என் ஆசானாய்.....
நண்பன் என்ற போர்வையில்
நீ வந்ததனால் ......

தமிழே முதன்மை

இத்திரு நாட்டில்
எல்லா பிரிவினரும்
தத்தம் இனத்தையே முதன்மையாய்
கொள்ளும்போது
தமிழன்
மட்டும் ஏன் தமிழனாய்
இருக்க முற்படுவதில்லை ......
தமிழன்னை தான்
நம்மை பெற்றவள்
வளர்ப்பவள்
என்றும் காப்பவள் ......
என்பது என் மக்களுக்கு
எப்போது புரிய போகிறது ..
பாரத தாய்க்கு
28 மகன்கள் இருக்கிறார்கள் .....
ஆதலாலோ என்னவோ
அவள் நம்மை எப்போதும்
காலடியிலேயே வைத்திருக்கிறாள்......
ஆனால் நம் தமிழன்னைக்கு
நீ ஒரே மகனல்லவா
அவள்
உன்னை நெஞ்சினில் அல்லவா வைத்திருக்கிறாள் .....
அது எப்போது உனக்கு
புரிய போகிறது ......

வானம்

இன்று வரை தேடுகிறேன்
உன்னை அடையகூடிய பாதையை

தமிழ் வெறி

எண்ணி பார்க்கின்றேன்
தமிழனாய் பிறந்தது யார் குற்றமென்று .......
அது அவர்கள் குற்றமா என்று
பின்பு தான் புரிந்தது ......
தமிழனாய் பிறந்தது குற்றமல்ல
தமிழ்நாட்டில் பிறக்காதது தான் குற்றமென்று ......
ஏன் எங்கள் சகோதரர்களுக்கு மட்டும்
இவ்வளவு சோதனைகள் .....
தவறு அவர்கள் மேல் உள்ளதாலயா
அதுவும் சரி தான்
தனக்கென்று போராட கிடைத்த
தானய தலைவனுக்கு கூட
ஆதரவாய் நிற்காமல்
ஒதுங்கியதற்க்காகவா
நீ கொடுக்கும் தண்டனை என்று ........

நட்பின் வரையறை

புரியவில்லை
உனக்கும் எனக்கும் என்ன பந்தம் என்று .....
எண்ணி பார்க்கின்றேன்
எழுத்தறிவித்தவன்
இறைவன் என்றால்
நீ தான் எனக்கு
இறைவன் ....
பசி போககுபவள்
தாய்என்றால்
நீ தான் எனக்கு
தாய் ......
நல்வழி படுத்துபவர்
தந்தை என்றால்
நீ தான் எனக்கு
தந்தை ......
அன்பு செலுத்துபவர்
சகோதரன் என்றால்
நீ தான் எனக்கு
சகோதரன் .......
எண்ணி பார்க்கிறேன்
இவை எல்லாமே இரத்த வழி உறவுகள் ஆயிற்றே .......
ஆனால் நாம் பிறந்ததோ வெவ்வேறு
கருவறைகள் ஆயிற்றே என்று .......
பின்பு தான் கண்டு கொண்டேன்
நமக்கு உள்ள பந்தம்
ஒரு ஜென்மத்தோடு தோன்றி மறைவது அல்ல என்று ..
காலம் காலமாய் ஜென்ம ஜென்மமாய்
தொடர்ந்த
தொடர போகும் உறவு என்று ......
ஆனாலும் தவித்தேன்
இந்த உறவுக்கு பெயர் என்னவென்று தெரியாமல் ......
பின்பு தான் அறிந்தேன்
இதற்கு ஒரே பெயர் தான் உண்டு என்று .......
அது தான் நட்பு என்று .......

மழை

விண்ணில் தோன்றி
மண்ணில் மறையும்
எங்களின்
உயிர்த்துளி
நீ தானே .....
எங்களை வாழவைத்தாய்
வாழ்வதற்க்கான ஆதாரத்தையும்
வைத்தாய்
பிறகு ஏன்
உன் மக்காளுக்கு
உன் மேல் இவ்வளவு கோபம்
நீ மண்ணில் விழுந்தவுடனே
உன்னை கை கூப்பி வரவேற்காமல்
வெறுக்கிறார்கள் வார்த்தைகளால் ......
இதை தான் எங்கள் சான்றோர்கள்
பெத்த மனசு பிஞ்சு பிள்ளை மனசு கல்லு
என்றார்களோ ......

குற்ற உணர்வு

உன்னை தட்டி கேட்க
எங்களுக்கு
துணிவு இல்லை
மாதம்மும்முறை
ஏன் வரவில்லை என்று.......
காரணம்
வருடம் ஒரு முறை கூட நீ
வர முடியாத அளவுக்கு
உன் ஆதிமூலத்தை
வெட்டி சாய்த்து கொண்டிருப்பதே
எங்கள் சகாக்கள்
என்று தெரிந்ததால் தான் ........
எப்போது உணர போகிறார்கள்
இவர்கள்
அழிப்பது உன்னை அல்ல .....
தங்கள் எதிர்கால
சந்ததியினரின்
உயிர் என்பதை .......